postaram się jakieś z nich przelać tutaj co by lepiej spać.
tęskni mi się za moim Krakowem i namiastką wolności.
to pewnie przez to, że w domu jestem trzymana pod przysłowiowym 'kloszem'
jako jedynaczka z poczuciem wiecznej niedoskonałosci.
bo miałam być tą wspaniałą i najmądrzejszą.
może gdybym sama do tego doszła byłoby inaczej.
może przez to, że cały czas robie coś niewystarczjąco dobrze
nie moge stworzyć zażyłości trwającej dłużej niż trzy miesiące.
nie chce żeby wyszlo tak, że użalam się nad sobą.
ponieważ w pewnym sensie jestem szczęśliwym i jak na te swoje dwadzieścia lat,
spełnionym człowiekiem.
jednak cały czas we mnie pozostaje to uczucie, że nie wykorzystałam do końca
czasu, ktory był mi dany do tej pory.
